Welkom

Welkom op mijn blog!!

Nooit gedacht dat ik dat zou zeggen. Waarom schrijf je geen blog Caro? Ik vind dat je je ervaringen moet delen Caro! Schrijf toch gewoon je verhaal neer, waarom niet? Dit zijn slechts enkele van de vele vragen rond mijn verhaal die mijn vrienden me de afgelopen jaren gesteld hebben. Eerlijk, ik had er een beetje schrik voor. Een blog schrijven is basicly heel je leven op en bloot op internet gooien. Of niet?

Nee eigenlijk is het alleen wat ik wil dat op internet komt dat gepost wordt. Mhhh mijn verhaal kunnen doen. Mijn frustaties van me afschrijven en daar misschien nog iemand mee kunnen helpen? Of iemand die zich herkent in mijn verhaal en misschien een lange zoektocht naar een diagnose zo kan afsluiten. Langzaam aan begon ik meer voordelen te zien, maar dan nog. Ik mijn verhaal naar buiten brengen. Het is nu niet dat ik zulke goede ervaringen heb met mensen die het verhaal kennen. Veel vrienden verloren, roddels te verwerken gekregen, zelfs commentaar dat je ervan profiteert of het alleen gebruikt om aandacht en de voordelen te krijgen. Hupla terug twijfels.

Is mijn verhaal nep? Nee! Doe ik het voor aandacht? Absoluut niet! Weet ik wat de waarheid is en de reden van m’n blog? Ja. Dus eigenlijk is het alleen voor vreemden en ‘valse’ vrienden dat ik twijfel. Doen die mensen er eigenlijk toe? Nee toch? Roddelen zal altijd blijven gebeuren en commentaar zal ik altijd krijgen. Maar de kans om iemand te helpen of om mijn frustraties te delen met mensen die het herkennen niet. Mensen vragen toch vaak waarom ik niet op facebook zet dat ik weer een kwetsuur heb of een slechte periode. In mijn ogen is facebook ontworpen als ontspanning en niet als dagboek. Door hier mijn verhaal te schrijven kan ik mensen op de hoogte houden, maar dwing ik niemand om het te lezen. Als je het niet wil, klik je toch gewoon weg?

Dus hier is hij dan, MIJN blog, enkel en alleen mijn verhaal. Best wel spannend, aangezien ik zo een open boek ben voor iedereen *kuch kuch*, Oeps niet dus. Ik denk dat veel mensen die me kennen zullen verschieten. Maar daar draait deze blog niet om. Wat voor mij belangrijk is, is het kunnen helpen van mensen. Hetzij door het herkennen van zichzelf in mijn verhaal, hetzij door iemand een tikkeltje hoop te geven of te inspireren, of gewoon heel simpel door iemand even te laten ontspannen terwijl ze mijn verhaal lezen. Elke persoon die zich door mijn blog een klein beetje beter voelt of een heel klein beetje geholpen is, is voor mij een persoon extra die weet dat hij/zij er niet alleen voor staat en die ik heb kunnen helpen!

Dus kort gezegd, NEE ik zit niet vol zelfmedelijden en zoek ook geen medelijden. NEE er is niets gelogen of verzonnen aan m’n verhaal en de voordelen van EDS heb ik zeker nog niet gevonden, laat staan de manieren om ervan te profiteren. Maar JA ik ga mijn verhaal vertellen en hopelijk laten zien dat EDS niet je leven bepaald, maar dat je dat zelf doet. Jij en enkel Jij bent baas over je leven. Je bepaald je eigen keuzes en doelen, kiest zelf het pad dat je wil volgen en zoekt zelf je weg in het leven met EDS. Er is geen standaardroute, er is geen standaardbehandeling, er is niets standaard aan heel de ziekte. Maar net dat maakt de mogelijkheden eindeloos. En ja hoor ik klink überpositief nu. Wat ik zeker niet altijd ben, maar ook die momenten zullen aan bod komen. De pijn, de verloren ‘vrienden’ en de uren en nachten dat je in bed ligt te wenen zodat niemand het zou zien. Dit alles maakt echter niet dat ik altijd negatief zal zijn.

Dus Stay Positive,

veel leesplezier en laat vragen en/of opmerkingen zeker achter!
Vergeet je ook niet in te schrijven op de maillijst. Zo wordt je automatisch op de hoogte gehouden van nieuwe posts!

Dikke kus,
Caroline

PS: Sorry voor de eventuele dt-fouten, een van mijn minpunten 😉